Millet Mektepleri'nin açılışı ve Atatürk'ün Başöğretmenliği kabul tarihi olan 24 Kasım günü, 1981 yılından beri Öğretmenler Günü olarak kutlanmaktadır. Başöğretmen Atatürk başta olmak üzere ,tüm öğretmenlerimize saygı, sevgi ve şükranlarımı sunuyorum.
Bu da transfer tekniğiyle yapıldı .Tarafımdan :) Zemini kum beji boyadım.Transfer tekniğiyle kadın resmini yapıştırdım.Yanlar boş kalınca..Resimdeki renklerle uyumlu tonlarda boyalar seçtim.Tampon fırçasıyla,tamamlama tekniğini kullanarak,yumuşak geçişlerle, keskin hatları yumuşattım.Şapkadaki ve kızın kucağındaki çiçeklerin yerine,kuru çiçekler yapıştırdım.Tepesine kurdele ve tüy iliştirdim,kokoş olsun diye :)Boynuna inci dizdim,ucuna da zamak bir ufacık kolye ucu taktım.İnce fırçayla ebruli yapraklar serpiştirdim.İçine tek dal orkide yakışır kanımca ;)
Adam , bunun bir kelebek kozası olduğunu tahmin ediyordu. Böyle bir fırsat bir daha ele geçmez diye düşündü; ve bir kelebeğin dünya yüzü gördüğü ilk dakikalara şahit olmak istedi.
Dakikalar dakikaları kovaladı , saatler geçmeye başladı , ama henüz kelebeğin küçük bedeni o delikten çıkmadı. Sanki , kelebeğin dışarı çıkmak için çaba harcamaktan vazgeçmiş olabileceğini düşündü.
Sanki kelebek elinden gelen her şeyi yapmış da , artık yapabileceği bir şey kalmamış gibi geldi ona. Bu yüzden , kelebeğe yardımcı olmaya karar verdi: cebindeki küçük çakıyı çıkarıp kozadaki deliği bir cerrah titizliğiyle büyütmeye başladı.
Böylece , bir-iki dakika içinde kelebek kolayca dışarı çıkıverdi. Fakat bedeni kuru ve küçücük , kanatları buruş buruştu. Adam kelebeği izlemeye devam etti; çünkü kanatlarının her an açılıp genişleyeceğini ve narin bedenini taşıyacak kadar güçleneceğini umuyordu.
Ama bunlardan hiçbiri olmadı. Kelebek , hayatının geri kalanını , kurumuş bir beden ve buruşmuş kanatlarla yerde sürünerek geçirdi. Ne kadar denese de , asla uçamadı.
Adamın bütün iyi niyetine ve yardımseverliğine rağmen anlayamadığı şey , kozanın kısıtlayıcılıgının ve buna karşılık kelebeğin daracık bir delikten dışarı çıkmak için gereken çabanın , kelebeğin bedenindeki sıvıyı onun kanatlarına göndermek ve bu sayede kozanın kısıtlayıcılıgından kurtulduğu anda onun uçmasını sağlamak için seçtiği bir yol olduğuydu.
Bu gerçeği öğrendiğinde , hayat boyu unutamayacağı bir şey de öğrenmişti: Bazen , hayatta tam olarak ihtiyaç duyduğumuz şey , çabalardır. Eğer hayatta herhangi bir çaba olmadan ilerlememize izin verilseydi , o zaman , bir anlamda eksik kalırdık . Olabileceğimiz kadar güçlenemezdik o zaman . Ve asla uçamazdık..
Swarovskili ürünleri çok zarif ve şık buluyorum.Uzun zaman önce aldığım Swarovskileri unutmuşum bir köşede.Demet Akalın'ın evini,banyo fayanslarındaki swarovskileri görünce aşka geldim.Fayanslara yetiştiremedim ,bir servis şişesi yaptım.Sıralı olanları olduğu gibi şişenin etrafına dolayıp,özel yapıştırıcısıyla yapıştırdım.Tek olanlarıyla şişenin topuzunu kapladım.Broşu ortalayıp tutturdum.Ucuna da sıralılardan sallandırdım.Şık olmuş di mi ;)
Köy sakinleri yağmur duasına çıkmışlardı. Bütün köy ahalisi toplandı. İçlerinden birinde şemsiye vardı.
Bu inançtır.
Babalar bebeklerini havaya hoplatır, çocuklar gülmekten bayılır. Yere düşeceklerini akıllarına bile getirmezler. Çünkü babaları onu tutacaktır.
Bu güvendir.
Yatağımıza girerken yarın uyanıp yaşamaya devam edeceğimize dair garantimiz yoktur. Ama yine de ertesi güne dair planlar yaparız.
Bu ümittir.
Boyalı günlerim geri döndü.Zımpara,boya,cila,vernik..Marangoza çırak olabilirim.Boyalar,fırçalar gerçekten çok sihirli alet edavatlar.Çok sinirlisin diyelim,fırça,boyayı al eline,bak nasıl sakinleşiyosun.Televizyondaki sinir bozan, türlü yarışma programlarıyla ( benim kocam bir melek,yemekteyiz vs..yazarken bile tahammül edemiyorum) komaya gireceğime sanatsal faaliyetlerimle haşır neşir olurum daha iyi ;)
Zor bitirdigim romanlardan biri ..Elimde sozluk,zar zor okudum.Cankırı'nın Yamören köyünde yasananlar..Koylulerin kadina bakisi cok ilgincti..Mesela,topuklu ayakkabi uzerinde durabildikleri icin, sehirli kadinlari koye getirilen cengilerle ayni goruyorlar.. Sonuc olarak guzeldi..Yazar bu romani cezaevi yillarinda yazmis..(klavye bozuk kusura bakmayin :)
Yok tabiiki saksıyı ben yapmadım,o zaten vardı.Yanındaki saksının aynısı,plastik bir saksı işte..Süsledim sadece.Halat ipi sıcak silikonla saksının etrafına dolayıp yapıştırdım.Minik korkulukları da silikonla tutturdum.Korkuluklar çok sevimliler.Kimsenin onlardan korktuğu yok.Zaten küçücükler, floryalara ve kargalara oyuncak oldular :)
